چطور می‌توانیم متوجه شویم که به میزان کافی آهن مصرف می‌کنیم؟

چطور می‌توانیم متوجه شویم که به میزان کافی آهن مصرف می‌کنیم؟، این سوال بسیار مهم است. آهن بخش مهمی از هموگلوبین خون است، پروتئینی که گلبول‌های قرمز برای انتقال اکسیژن از ریه به تمام بخش‌های بدن استفاده می‌کنند. در صورتی که میزان آهن بدن شما کم باشد، ممکن است احساس ضعف و رخوت داشته باشید زیرا اندام‌های شما اکسیژن کافی دریافت نمی‌کنند. اغلب ما با این تصور زندگی می‌کنیم که گوشت قرمز حاوی مقادیر زیادی آهن است، بله درست است. اما همچنین حاوی کلسترول، چربی حیوانی و خیلی چیزهای نامطلوب دیگر نیز می‌باشد.

شما به راحتی می‌توانید آهن مورد نیاز بدن خود را با پیروی از یک رژیم گیاه‌خواری سالم تامین نمائید. در حقیقت، انجمن تغذیه و رژیم غذایی امریکا و کانادا در سال ۲۰۰۳ گزارش نمودند که به طور کلی گیاه‌خواران بیش از غیرگیاه‌خواران آهن دریافت می‌کنند و میزان آهن دریافتی وگن‌ها بیش از همه موارد گزارش شده است. زیرا حبوبات و گیاهانی که برگ‌های سبز دارند و گیاه‌خواران و وگن‌ها تمایل فراوانی به آن‌ها دارند، مملو از آهن است و مواد غذایی دیگر که غنی‌شده از آهن هستند (به عنوان مثال، غلات گندمی برای صبحانه) همچنان که از روی بسته‌بندی آن مشهود است.

هر ۱ فنجان سبزیجات سبزرنگ حاوی ۳-۱ میلی‌گرم آهن می‌باشد، البته بستگی به نوع سبزیجاتی که انتخاب می‌کنید نیز دارد. هر ½ فنجان حبوبات ۳-۲ میلی‌گرم آهن دارد. یک کاسه از انواع کرن‌فلکس غنی‌شده از آهن دارای ۱۸ میلی‌گرم آهن است. بدن ما چه میزان آهن نیاز دارد؟ میزان مجازی که برای زنان و مردان بزرگسالِ بالای ۵۰ سال توصیه می‌شود، ۸ میلی‌گرم در روز است. برای زنان بین ۱۹ تا ۵۰ سال میزان مجازی که پیشنهاد می‌شود، ۱۸ میلی‌گرم در روز است (این میزان آهن برای جبران آنچه در دوران قاعدگی از دست می‌رود، توصیه می‌شود).

پس چطور بدن یک گیاه‌خوار با وجود غذاهای گیاهی که روزانه مصرف می‌کند، ممکن است دچار کمبود آهن شود؟ دلایل مختلفی وجود دارد نخست اینکه، برخی از آنها همه چیز می‌خورند به غیر از مواد مغذی، سبزیجات و حبوبات سرشار از آهن! بدین ترتیب بدن آهن زیادی دریافت نمی‌کند. همچنین محصولات لبنی مانع از جذب آهن می‌شوند: اگر شما با وعده غذایی خود یک لیوان شیر بخورید، این شیر میزان آهن جذب شده از مواد غذایی دیگر را به نصف می‌رساند. زنان جوان هر ماه بر اثر قاعدگی بخشی از آهن بدن خود را از دست می‌دهند. دونده‌ها نیز یکی به دلیل تعرق و دیگری به دلیل آسیب‌های متعددی که به پاهایشان وارد می‌شود، آهن زیادی از دست می‌دهند که منجر به تجزیه گلبول‌های قرمز خون می‌گردد.

برگرفته از سایت مجله سلامت