ترامادول و عوارض آن

داروهایی مانند ترامادول اغلب برای مصارف پزشکی و درمانی تجویز می شوند. اما مصرف خودسرانه و بدون تجویز پزشک این گونه داروها به عنوان مسکن یا برای دستیابی به آرامش، باعث ایجاد وابستگی جسمی و روانی در فرد شده و اعتیاد را در پی دارد.

تشخیص افراد ترامادولی و فهم مصرف ترامادول توسط افراد، همواره با مشاهده برخی از نشانه ها و عوامل امکان پذیر است. ترامادول در دو شکل تزریقی و خوراکی است که بیشترین شکل مصرف آن به شکل قرص است و نوع تزریقی آن عوارض بیشتری به همراه دارد.

ترامادول چیست؟

اثرات ترامادول معمولا ۴ تا ۶ ساعت بعد از مصرف در بدن مشاهده می شود. این دارو نسبت به سایر داروهای تجویزی یا مواد مخدر از قبیل هروئین یا متادون ضعیف تر است. ولی باز هم می تواند منجر به اعتیاد شود. ترامادول دارویی ترکیبی و مخدر است که برای درمان دردهای مزمن استفاده می شود. این دارو به گیرنده های مخدر mu در مغز متصل شده و جذب نوراپی نفرین و سروتونین را مهار کرده و سیستم طبیعی ضد درد بدن را تقلید می کند.

ترامادول و اعتیاد به ترامادول

ترامادول دارویی مسکن و شبه مورفین است. این دارو کاربرد ضد درد دارد و برای بیماران با دردهای شدید تجویز می‌شود. اعتیاد به مصرف ترامادول و دیگر دارو های مخدر می تواند به اندازه مخدر های سنگین مانند کراک و هروئین عوارض داشته باشند. تصمیم گرفتن به ترک اعتیاد و کنار گذاشتن مصرف مواد مخدر یکی از مهم ترین و زیبا ترین مراحل زندگی بیماران مبتلا به اعتیاد است.

اثرات کلی جسمانی و روحی در ترامادول

اثرات جسمی و روانی ترامادول مانند سایر داروهای مسکن است. اثرات این دارو شامل موارد زیر می شود :

• حالت تهوع، استفراغ و ناراحتی معده
• تنفس آهسته و ضربان قلب
• گیجی و عدم تمرکز در مطالعه یا فعالی های دیگر
• افسردگی و اضطراب
• افزایش رفتارهای مخاطره آمیز و کاهش مهارها
• تنگی نفس، کما و یا حتی مرگ ( در صورت مصرف بیش از حد)

ترامادول چیست؟

درمان سومصرف یا اعتیاد با ترامادول

همانند روش های درمان اعتیاد مواد دیگر، برای ترک اعتیاد به ترامادول نیز باید هوس های شدید و جایگزینی رفتارها انجام پذیرد.
روش هایی که برای درمان اعتیاد به ترامادول انجام می شود، شامل موارد زیر خواهد بود:

• رفتار درمانی شناختی
• جلسات انگیزشی
• خانواده درمانی و درمان اجتماعی
• مشارکت گروهی
• درمان تجربی برای مدیریت شرایط روانی
• ورزش، تغذیه و سایر درمان های حمایتی

علائم مصرف بیش از حد و دوز بالا ترامادول چیست؟

تشخیص افراد ترامادولی در مواردی که مصرف زیاد باشد، راحت تر است. علائم مصرف بیش از حد می تواند بسیار شدید باشد و حتی منجر به مرگ شود. اگر علائم زیر در مصرف کننده ترامادول بروز کرد، بایستی سریعتا با اورژانس تماس گرفت.

• مشکل تنفس
• ضربان قلب آهسته
• کاهش اندازه مردمک چشم
• خستگی
• بیهوشی
• کما
• ضعف
• پوست نرم

چه کسانی مستعد اعتیاد به ترامادول هستند؟

برای ایجاد اعتیاد به ترامادول همواره وجود برخی از زمینه های روحی و یا جسمی لازم است. کسانی که بر اثر شرایط زندگی سخت، اقدام به مصرف ترامادول برای ایجاد شادی می کنند، بیشتر از بیمارانی که پزشک برای درمان درد های آنان ترامادول را برایشان تجویز کرده، استعداد اعتیاد به ترامادول دارند.

از جمله رایج ترین شرایط و مستعد ترین افرادی که امکان مصرف سوء ترامادول در آن ها وجود دارد موارد زیر است:

• دانش آموزان و دانشجویانی که نیاز به تمرکز بیشتر برای مطالعه دروس خود دارند.
• افراد افسرده و استرسی برای ایجاد شادی های سریع اقدام به مصرف ترامادول می کنند.
• کسانی که دچار ناتوانی جنسی هستند به منظور برطرف کردن علائم آن، مصرف ترامادول را تجربه می کنند.
• معتادان زیادی با مصرف ترامادول برای ترک اعتیاد به مواد مخدر قبلی در صدد دستیابی به مقصود خود هستند.
• بیمارانی که دردهای شدید جسمی را بر اثر وجود بیماری های مختلف دارند، با مصرف ترامادول امکان اعتیاد به آن را پیدا می کنند.

نشانه های تشخیص افراد ترامادولی

ترامادول از انواع مسکن های قوی ای است که نشانه های اعتیاد به آن در بسیاری از افراد همواره خاموش است. این بدان معناست که فرد مصرف کننده اعتیاد و وابستگی شدیدی به مصرف ترامادول دارد اما این تمایل را به منزله اعتیاد قلمداد نمی کند. زمانی که فرد پس از یک دوره یا چند دوره مصرف، حال خوب و سلامت جسمی خود را وابسته به ترامادول ببیند، اعتیاد به ترامادول در او شکل گرفته است. عدم مصرف ترامادول در افراد معتاد به آن سبب ایجاد برخی از واکنش های جسمی و روحی می شود که رایج ترین آن ها موارد زیر است:

• احساس کسالت و تمایل به استراحت بیش از حد
• خستگی و ناتوانی در انجام فعالیت های روزمره
• واکنش های شدید عصبی در موقعیت های معمولی
• عدم تمایل به نظافت و بی توجهی به پاکیزگی شخصی
• افسردگی و عدم تمایل به شرکت در جمع های دوستانه
• عدم تمرکز و توانایی لازم برای صحبت کردن
• استرس و نگرانی دائمی
• علاقه شدید برای مصرف روان گردان ها